Artykuł jest kontynuacją pierwszej części wpisu o historii pokazów mody – LINK

Kolejny duży krok w Świecie pokazów mody i samej koncepcji ubioru uczynił w 1947r. mało znany wówczas projektant Christian Dior. Przedstawił wtedy swoją kontrowersyjną kolekcję „Corolle”, bliżej znaną jako „New Look” (ochrzczoną tak przez Carmel Snow będącą jedną z modelek tamtego pokazu i naczelną magazynu „Harper’s  Bazaar”). Prezentacja prac Diora wywołała poruszenie wśród wszystkich zebranych gości. Do tej pory tradycyjne pokazy mody były pełnymi powagi i dostojności wydarzeniami. Tymczasem jego energiczne, pewne siebie modelki szybko maszerowały jedna za drugą, wymachując przy tym stworzonymi przez Diora spódnicami. Sam projektant swobodnie zapowiadał i przedstawiał publiczności kolejne dziewczyny, używając ich artystycznych pseudonimów. Należy przy tym nadmienić, że sama kolekcja została okrzyknięta jako objawienie i powrót do dawnej kobiecej sylwetki. Wzbudzała przy tym szereg kontrowersji. Na uszycie zaprojektowanych przez Diora strojów trzeba było bowiem zużyć ogromne ilości nadal trudno dostępnej tkaniny. W trakcie Wojny w wyniku niedoborów materiałów, a także wysokich cen surowców, wprowadzono ograniczenia dotyczące maksymalnej ilości tkaniny jaką można było zużyć na uszycie konkretnego stroju. W ten  sposób, po trudnym okresie modowej reglamentacji, Dior i jego „New Look” zapowiedzieli swoisty koniec Wojny, dając kobietom nadzieje, na lepsze jutro.

Po II Wojnie Światowej moda stała się zjawiskiem masowym. Interesowały się nią wszystkie klasy społeczne. W ten sposób w 1949r. powstał nowy termin pret-a-porter, oznaczający ciągle markową, unikatową odzież, jednak produkowaną masowo. Jednocześnie ilość projektantów, oraz pokazów sprawiła, że zaistnienie w Świecie mody stawało się coraz trudniejsze. Aby zwrócić na siebie uwagę, trzeba było postarać się o nowe środki przekazu i prezentacji strojów. Tak też zaczęto produkować niekonwencjonalne pokazy. Pierwszą projektantką, która odważyła się stworzyć tego typu spektakl była Elisa Schiaparelli, która już w 1938r. zaprezentowała swoją kolekcję „Circus”. Obok modelek na wybiegu pojawili się wtedy klauni, żonglerzy i linoskoczkowie, a całe widowisko bliższe było cyrkowej arenie niż pokazowi mody. Schiaparelli, długi czas pozostawała jedyną kreatorką korzystającą z tego typu środków. Rozkwit produkcji tego typu pokazów nastąpił właśnie po II Wojnie Światowej. W latach 60, Mary Quant, „matka, prekursorka spodniczek mini”, zorganizowała m.in. pokaz w trakcie którego modelki zamiast godnie przedstawiać kolejne stroje, swobodnie tańczyły na wybiegu.Wtedy także odkryto jedną z pierwszych supermodelek, Lesley Hornby, znaną lepiej jako Twiggy.
Marry Quant z modelkami
Twiggy
Żródło: Evening Standard
Prawdziwie medialne pokazy zapoczątkował Kenzo Takada. Japoński projektant jako pierwszy zadbał o fotoreporterów. W 1970r. zorganizował pokaz, w trakcie którego usadził widownie wzdłuż wybiegu, a na jego końcu znalazł miejsce dla fotografów, umożliwiając im tym samym wykonanie jak najlepszych zdjęć. Powoli, pokazy mody zmieniały także swój poziom produkcyjny. Projektanci zaczęli dzielić się pracą z innymi przedstawicielami różnych profesji, dzięki czemu utworzyły się nowe zawody m.in. reżyser pokazu. Jego pierwszymi wykonawcami byli Norbert Schmitt i Bernard Trux.
Wraz z biegiem lat, cały przemysł mody pret-a-porter znalazł się na wyżynach popularności porównywalnej z hollywoodzkim światem filmowym. Nieco w tyle pozostawał sektor „wysokiego krawiectwa”. Francuskie pokazy haute couture nadal były nierealnym Światem do którego wstęp mieli tylko nieliczni odbiorcy. Zmienił to Gianni Versace. Swoją kolekcję wykwintnego krawiectwa zaprezentował nad basenem hotelu Ritz. Na pokaz zaprosił największe gwiazdy tamtych czasów i usadził je w pierwszych rzędach. Od tamtej pory wielkie domy mody zaczęły w ten sposób organizować swoje pokazy i zapraszać na nie najbardziej wpływowych ludzi show-biznesu. Stąd też wywodzi się pojęcie słynnego „pierwszego rzędu” w którym zasiadają najważniejsi goście.
c.d.n.
Bibliografia:
Evans C., Fashion at the Edge: Spectacle, Modernity and Deathliness, Yale University Press, Yale 2003
Everett J.C, Swanson K.K, Guide to Producing a Fashion Show, Fairchild Books